Się nie wytrzymało

- Bo to są dyrektory - Się nie wytrzymało - a na każdego dyrektora trzeba mieć sposób...
Po sali przebiegł szmer uśmiechów, śmiechów itp., a Dyrektorka spojrzała z ukosa.

Od tej pory Się milczało bo bezsensownym było spierać się dla sporu.

Się nie wiedziało

Taka rozmowa w socjalnym:
- Kiedyś - zaczęła Lucyna - nie dawał mi spokoju Cherubin. Łaził za mną żeby tylko umówić się na kawę. Łaził, łaził, nudził i nudził aż mu mówię, że mam męża, żeby się odczepił ode mnie. Oczywiście opowiedziałam wszystko Markowi...

Się zazdrościło i tęskniło. Nie wiedziało co bardziej.

Się słuchało

Się słuchało "Proroka". Samozwańczego.

- Jego "bóg" był jego wytworem - pomyślało.

I najgorsze były te tłumy wpatrzone nie w tę twarz co potrzeba.

Pamiętna ta nekropolia wiary.

Się patrzyło

Wiosna. A w kalendarzu zima.
Czas nijak nie daje się przewidzieć.

- Może i lepiej - Się patrzyło w okno.

Się kucharzyło

Się kucharzylo. Dwie, może trzy godziny. Kucharzyło, nie gotowało.
Bo kucharzenie pozwalało Się nie zagotować.

Się wstrzymało

- Sorry - powiedziała pospiesznie. - Chyba jakiś brak zasięgu.
Się wstrzymało śmiech. W ostatniej chwili.

Rozmowa toczyła się nadal jakby Kłamstwo nie istniało.

Się było

- Coś taka nabuzowana?
- Tak jakoś - odburknęła.

Godzina później.

- Czemu taka nerwowa?

- Tak mam.

Godzina później.

- Kto cię tak wkurzył?

- Nikt. Tak mam.

I Się było już pewne, że to tajemny kochaś, o którym nie miało prawa wiedzieć. A wiedziało. I milczało. Po co?!