Się postanowiło

Zadziwiające były rozmowy o komputerze, drukarce i fontach. Rozmowy Boga z Człowiekiem.
Się postanowiło odnaleźć ową Człowieka, by choć na moment zobaczyć tę twarz.

Wyguglowało.

Wielkie przestraszone oczy... niecud choroby. Nic świętości.

Się urwało

Rozmowa o telefonach toczyła się jak każda inna
- Nasz Młody zamawiał... - zaczęła na ośnieżonym moście.

I w tej samej chwili Się urwało. I mróz syberyjski.

Się układało

Puzzle miały tę jedną właściwość, że pozwalały zapomnieć. O wszystkim, o wszystkich, a wszystko musiało pasować do siebie.
Się układało.

Się poniosło

Się czytało o jakimś duchownym zachwalającym, a jakże! pod same niebiosa obecną władzę. "Niech nas niosą, to są skrzydła, to wielkość..."
No, i Się poniosło do osiedlowego sklepu po mleko, jogurt, tygodnik i... dwie dychy poszły na skrzydłach przez tę wielkość...

Się zapytało

Kilka lat temu szmateksy odpychały Się/
- Jedziemy? - Się zapytało.

- A nie?

Następna godzina upłynęła szybciej niż każda inna.

Się patrzyło

- Wygrał pięć tysięcy!
- Słyszeliście?! Wygrał pięć tysięcy w zdrapce!

- Wygrał! Wydrapał!

I tak szła fala przez korytarze i sale, aż wszedł Patryk.

- Nie wygrał. Nie zdrapał wszystkiego,

A fala szła dalej.

Się patrzyło.

Się nie słuchało

On jeden - ich dziesięcioro. Sąd. I Szefowa ze skanerem w oczach.
- To może ja zacznę - odezwała się Ewa.

Po niej Ewelina, Lucyna...

Te, które zawsze miały dużo do powiedzenia. Nie zrobienia.

Się nawet nie słuchało.

Się nie wytrzymało

- Bo to są dyrektory - Się nie wytrzymało - a na każdego dyrektora trzeba mieć sposób...
Po sali przebiegł szmer uśmiechów, śmiechów itp., a Dyrektorka spojrzała z ukosa.

Od tej pory Się milczało bo bezsensownym było spierać się dla sporu.

Się nie wiedziało

Taka rozmowa w socjalnym:
- Kiedyś - zaczęła Lucyna - nie dawał mi spokoju Cherubin. Łaził za mną żeby tylko umówić się na kawę. Łaził, łaził, nudził i nudził aż mu mówię, że mam męża, żeby się odczepił ode mnie. Oczywiście opowiedziałam wszystko Markowi...

Się zazdrościło i tęskniło. Nie wiedziało co bardziej.

Się słuchało

Się słuchało "Proroka". Samozwańczego.

- Jego "bóg" był jego wytworem - pomyślało.

I najgorsze były te tłumy wpatrzone nie w tę twarz co potrzeba.

Pamiętna ta nekropolia wiary.

Się patrzyło

Wiosna. A w kalendarzu zima.
Czas nijak nie daje się przewidzieć.

- Może i lepiej - Się patrzyło w okno.

Się kucharzyło

Się kucharzylo. Dwie, może trzy godziny. Kucharzyło, nie gotowało.
Bo kucharzenie pozwalało Się nie zagotować.

Się wstrzymało

- Sorry - powiedziała pospiesznie. - Chyba jakiś brak zasięgu.
Się wstrzymało śmiech. W ostatniej chwili.

Rozmowa toczyła się nadal jakby Kłamstwo nie istniało.

Się było

- Coś taka nabuzowana?
- Tak jakoś - odburknęła.

Godzina później.

- Czemu taka nerwowa?

- Tak mam.

Godzina później.

- Kto cię tak wkurzył?

- Nikt. Tak mam.

I Się było już pewne, że to tajemny kochaś, o którym nie miało prawa wiedzieć. A wiedziało. I milczało. Po co?!

Się nie miało

Małe prowincjonalne miasteczko, prowincjonalna (choć spora) galeria handlowa.
- Bo ja, proszę pani - perorował starszy facet - jeżdżę tutaj jak po wsi! Bo ja we Wrocławiu mieszkam!

No, Się nie miało wątpliwości skąd ów gość i gdzie jego marzenia.

Się obudziło

Była mała, wtulała się i cicho szeptała na odchodne.
- Znajdę cię, znajdę cię...

Się obudziło niepewne.

- Miłość? Tęsknota? Wiara? Cud?

Się jechało

Z dwa, może trzy tygodnie temu Się jechało krajową dziewiątką i nagle - tam gdzie do tej pory była rozsypująca się drewniana chata - stał czysty, niemal nowy piec kaflowy.
- Jak ze mną. Tyle ze mnie zostało - Się dziś (P.)rzypomniało.

Się widziało

I tradycją tego dnia była cisza. Nic poza tym i nic ponad to. Taka cisza mówiła niekiedy więcej niż jakiekolwiek najpiękniejsze słowa.
Się widziało ją idącą z telefonem przy uchu, potem ze wzrokiem utkwionym w ekran, zamyśloną jakby na wstecznym... czyżby dziwiło ją, że droga gofrownica nijak nie zastąpi jednego słowa?

Się chciało

- Umieć czytać to przekleństwo - wypalił Ośmiolatek, wpatrując się w półki apteczne.
I była w tym ogromna Prawda. Niekiedy Się chciało pozostać analfabetą, by poczuć choć namiastkę jakiejkolwiek magii.

Się nie cieszyło

I stałość rzeczy miała w sobie jakiś urok, ale stałość przedłużająca Się i niekończąca Się była już zbyt męcząca.
I wtedy zapowiedziano lekki powrót do... stałości poprzedniej.

Się nie cieszyło. Blisko było pusto, cicho, nijak jak tylko może być na scenie.